De geboorte van moeder en kind...vervolg

Gepubliceerd op 13 augustus 2019 om 15:31

Door de geboorte van een kind, ontstaan er bij de ouders ook veranderingen ten aanzien van hun gevoelens naar hun kind, zichzelf en de partner.

In de 2 voorgaande blogs heb ik het gehad over wat het met een baby doet die pas geboren is, tot ongeveer zijn 2e jaar. Dan ontstaat er een soort van "ik"-besef......

Als het "ik"-besef ontstaat ontstaan er 2 bewegingen: geven en ontvangen van pure liefde. De 2 verschillende stromen van liefde versmelten op den duur tot een ononderbroken circuit. Ze vinden elkaar op dezelfde golflengte.

Als vader of moeder moet je eerst wel die stroom van liefde op gang brengen, je hart leren openen. Veel ouders merken juist als ze hun hart willen openstellen dat het soms niet zo eenvoudig is. Dat ze zelf veel pijn en verdriet hebben opgeslagen. Als bescherming ertegen hebben ze zich afgesloten (ommuurd). Na verloop van tijd gebeurt het gelukkig vaak toch, maar dat opent ook de sluisdeuren voor allerlei emoties, gevoelens die nu naar buiten kunnen komen en zorgen voor ander gedrag dan van voor de geboorte, waardoor je je soms labiel kunt voelen.

Soms worden die emoties geuit, soms overdag onderdrukt, soms helemaal onderdrukt. Dit kan leiden tot gevoelens van neerslachtigheid, gevoelloos,- en futloosheid. Je wilt niet meer voelen wat je voelt. Je voelt je misschien schuldig of schaamt je, dat je deze gevoelens ervaart, terwijl het heerlijk zou moeten zijn.

Ook kan het gebeuren dat je gedachten en gevoelens over je partner veranderen. dat er jaloezie ontstaat,  of een soort van machtsstrijd, of dat een van de partners meer aandacht gaat vragen.

Jullie baby reageert niet alleen op wat je zegt en doet, maar even sterk op wat je uitstraalt, op je gevoelens, die door je gedrag worden gemaskeerd. (bijv. een onderdrukt gevoel van eenzaamheid, weggestopte irritaties ten aanzien van je partner, weggestopt verdriet etc.).

Veel drukke vaders en moeders zijn zich vaak niet bewust dat dit gedrag de deksel vormt van wanhopige gevoelens van zinloosheid, verdriet, alleen zijn. Spreek het uit, wordt kwaad, want als je het gaat oppotten, ga je bijv. mokken (dit is het zelfde als onderdrukte woede) of zielig-zijn (slachtoffer gevoel). Ook flink zijn maskeert vaak een hoop verdriet en pijn.

Baby's voelen dit haarscherp aan en kunnen daar angstig van worden. Huilen van baby's zegt daarom vaak niet alleen iets over hun eigen verdriet, maar indirect over de toestand waarin hun vader of moeder verkeert.

 

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.